کارگاه، جهان کوچک من

قطعه کارش را آورد تاببینم، دانشجوی سخت کوشی که میخواست کارش را با قدرت و شتاب تحویل دهد، نگران پرسید « این دفعه چطور از آب در اومده؟!»

کارش را باز هم دیدم، با دستان توانا اما شتاب-زده، برای دومین بار پروژه عملیش را خراب کرد. دیگر از آن پاره آهن چیزی نمانده بود که بتواند «طور»ی داشته باشد. دلواپس نمره پایان ترم و خسته از خطای پیاپی، این پا وآن پا می کرد.

«اگه بخوای میتونی چند دقیقه استراحت کنی» این را به او گفتم و رفتم تا کار دانشجوهای دیگر را ببینم. تقریبا همه داشتند کارشان را به سرانجام میرساندند، جز یکی. از او خواستم که قطعه کارش را از میان گیره باز کند و نشان دهد، دقتی که در جزییات کار داشت تحسین برانگیز بود؛ اما افسوس که این دقت، رنگ وسواس داشت و از سرعت کارش می زد.

قطعه ناتمام را دوباره میان گیره بستم. «سخت کوش» مشغول استراحت بود، صدایش زدم که بداند کشتی ساز را سیاستی دگر آمده. به «دقیق» هم تذکری دادم تا بهتر بداند در کجای زمان ایستاده است. از آن دو، یک گروه ساختم.

دیگر هیچ کس نگران نبود، چرا که هر یک از پس نقشی که به عهده گرفته بود، برمی آمد. گروه «سخت کوش» و «دقیق» پروژه را درست سر وقت تحویل داد.

«خسته نباشید، بیست!» این را گفتم و یکدیگر را بدرود گفتیم.